Siatkówka to światłoczuła wewnętrzna powierzchnia w tylnej części oka. Zawiera fotoreceptory i początkowe obwody neuronalne, które przekształcają światło w sygnały elektryczne.

Pręciki i czopki tworzą najbardziej zewnętrzną warstwę fotoreceptorów. Ich sygnały są przetwarzane przez komórki dwubiegunowe, komórki poziome i komórki amakrynowe, zanim dotrą do komórek zwojowych, których aksony tworzą nerw wzrokowy. Siatkówka nie jest pasywnym czujnikiem; wykonuje ona istotne obliczenia, w tym antagonizm centrum-otoczenie oraz początki przetwarzania ruchu i kolorów. Dołek środkowy, gęsto upakowany czopkami, zapewnia wysoką ostrość widzenia centralnego; obwód, bogatszy w pręciki, jest bardziej wrażliwy na słabe światło i ruch.

Światło musi przejść przez warstwy komórek nerwowych, zanim dotrze do fotoreceptorów – układ, który wydaje się odwrócony, ale działa wydajnie. Choroby siatkówki – zwyrodnienie plamki żółtej, retinitis pigmentosa, retinopatia cukrzycowa – są głównymi przyczynami utraty wzroku. Siatkówka jest jedyną częścią ośrodkowego układu nerwowego, którą można obserwować bezpośrednio przez źrenicę.

Każde doświadczenie wizualne zaczyna się od wzoru światła padającego na siatkówkę.