Speedrun to próba ukończenia gry tak szybko, jak to tylko możliwe. Biegacze analizują każdą klatkę, każdy błąd i każdą optymalną trasę. Celem nie jest spokojne delektowanie się historią. Celem jest skrócenie czasu do zatrzymania się timera.

Wokół poszczególnych tytułów tworzą się społeczności. Biegacze dzielą się dokumentami tras, ćwiczą konkretne odcinki i dyskutują, czy pewne błędy są dozwolone w danej kategorii. Niektóre kategorie wymagają ukończenia gry z każdym przedmiotem. Inne dopuszczają dowolne przerwy w sekwencji, które skracają trasę. Rekordy świata mierzone są w minutach, a czasem ułamkach sekundy.

Oglądanie speedrunu w wykonaniu mistrza gry daje inne odczucia niż podczas normalnej rozgrywki. Biegacz porusza się z nienaturalną precyzją, pomija całe sekcje i wykorzystuje systemy, których twórcy nie przewidzieli. Najlepsze przejazdy wyglądają niemal jak zupełnie inna gra. To, co przeciętnemu graczowi zajęłoby dwadzieścia godzin, może zająć wyczynowemu biegaczowi mniej niż godzinę.

Transmisje na żywo i maratony przybliżyły tę praktykę szerszej publiczności. Widzowie uczą się doceniać planowanie i realizację potrzebną do przekształcenia długiej przygody w sprint.