Przekroczenie to przekroczenie granicy, której przekraczać nie powinno. W języku religijnym granica ta jest wyznaczona przez boski nakaz; czyn ten nie jest zatem jedynie błędem, ale naruszeniem relacji.

Biblijny hebrajski używa kilku słów na określenie tej idei – grzech, nieprawość, bunt – każde z nich ma swój własny odcień. Przekroczenie często oznacza celowe przekroczenie. Pierwsi ludzie zjadają zakazany owoc; Izrael łamie przymierze; jednostka wybiera to, czego Bóg zakazał. Konsekwencją jest rozłam: między człowiekiem a Bogiem, między człowiekiem a innymi i wewnątrz niego. Następuje poczucie winy, wstyd i potrzeba odnowy.

W teologii chrześcijańskiej każde przewinienie jest ostatecznie wymierzone przeciwko Bogu, nawet jeśli bezpośrednia szkoda jest horyzontalna. Prawo jasno wyznacza granicę; sumienie i Duch ją potwierdzają. Przebaczenie jest możliwe, ale nie następuje automatycznie. Spowiedź i skrucha to wyznaczona droga powrotna przez granicę we właściwym kierunku.

Słowo to nadal funkcjonuje poza kontekstami ściśle religijnymi. Nazywanie czynu wykroczeniem oznacza twierdzenie, że pewne granice mają znaczenie i że ich przekroczenie szkodzi bardziej niż same zasady.