Een overtreding is het overschrijden van een grens die niet overschreden had mogen worden. In religieuze termen wordt de grens bepaald door een goddelijk gebod; de handeling is daarom niet slechts een vergissing, maar een schending van een relatie.

In het Bijbelse Hebreeuws worden verschillende woorden gebruikt voor dit begrip: zonde, ongerechtigheid, rebellie, elk met zijn eigen nuance. Overtreding draagt ​​vaak de betekenis van opzettelijk de grenzen overschrijden. De eerste mensen eten van de verboden vrucht; Israël verbreekt het verbond; het individu kiest ervoor om te doen wat God verboden heeft. Het gevolg is verstoring: tussen de persoon en God, tussen de persoon en anderen, en in de persoon zelf. Schuldgevoel, schaamte en de behoefte aan herstel volgen.

In de christelijke theologie is elke overtreding uiteindelijk tegen God gericht, zelfs als de directe schade oppervlakkig is. De wet maakt de grens duidelijk; het geweten en de Geest bevestigen deze. Vergeving is mogelijk, maar niet vanzelfsprekend. Bekentenis en berouw zijn de aangewezen weg terug over de grens in de goede richting.

Het woord is ook buiten expliciet religieuze contexten nog steeds bruikbaar. Iets een overtreding noemen, impliceert dat er grenzen zijn die ertoe doen en dat het overschrijden ervan meer schade aanricht dan de regels zelf.