Bodziec bezwarunkowy to bodziec, który naturalnie i automatycznie wywołuje reakcję bez wcześniejszego uczenia się. Jest to biologicznie istotne zdarzenie leżące u podstaw warunkowania klasycznego.

Pokarm w ustach jest bezwarunkowym bodźcem do wydzielania śliny; głośny dźwięk jest bezwarunkowym bodźcem do przestrachu; łagodny wstrząs jest bezwarunkowym bodźcem do wycofania się lub strachu. W eksperymentach Pawłowa bodźcem bezwarunkowym był proszek mięsny, który niezawodnie wywoływał wydzielanie śliny. Gdy bodziec neutralny jest wielokrotnie łączony z bodźcem bezwarunkowym, bodziec neutralny staje się bodźcem warunkowym, zdolnym do samodzielnego wywołania podobnej reakcji.

Skuteczność bodźca bezwarunkowego zależy od jego intensywności, stanu motywacyjnego organizmu oraz stopnia przygotowania ewolucyjnego gatunku. Niektóre bodźce są łatwiej kojarzone z określonymi reakcjami niż inne. Bez bodźca bezwarunkowego warunkowanie klasyczne nie jest w stanie wytworzyć nowego sygnału dla tej reakcji.

Zdarzeniem, które już wywołuje pewną reakcję, jest bodziec bezwarunkowy.