Stałość percepcyjna to tendencja do postrzegania znanych obiektów jako niezmiennych, nawet gdy obraz na siatkówce ulega zmianie. Rozmiar, kształt, jasność i kolor pozostają względnie stabilne niezależnie od odległości, kąta patrzenia i oświetlenia.

Drzwi postrzegane są jako prostokątne, niezależnie od tego, czy są zamknięte, czy uchylone. Osoba odchodząca nie wydaje się kurczyć. Biała koszula nadal wygląda na białą w oświetleniu wewnętrznym. Układ wzrokowy osiąga tę stałość, wykorzystując informacje kontekstowe – wskazówki dotyczące odległości, otaczające powierzchnie i założenia dotyczące świata zewnętrznego – do odzyskiwania stabilnych właściwości obiektów pod wpływem zmieniającego się bodźca proksymalnego.

Stałość nie jest idealna. Ekstremalne warunki mogą ją złamać, a niektóre iluzje wykorzystują te same mechanizmy, które normalnie zapewniają stabilność. Jednak w normalnych okolicznościach stałość jest niezwykle skuteczna, pozwalając na rozpoznanie i podjęcie działań bez konieczności ciągłej kalibracji.

Świat wydaje się stabilny, ponieważ percepcja sprawia, że ​​tak pozostaje.