Perceptuele constantie is de neiging om vertrouwde objecten als onveranderlijk waar te nemen, zelfs wanneer het beeld op het netvlies verandert. Grootte, vorm, helderheid en kleur blijven relatief stabiel bij variaties in afstand, kijkhoek en belichting.

Een deur wordt als rechthoekig waargenomen, of deze nu gesloten of halfopen is. Een persoon die wegloopt lijkt niet kleiner te worden. Een wit shirt blijft wit onder binnenverlichting. Het visuele systeem bereikt deze constanties door contextuele informatie te gebruiken – afstandsaanwijzingen, omringende oppervlakken en aannames over de buitenwereld – om de stabiele eigenschappen van objecten te herstellen uit de veranderende nabije stimulus.

Constantie is niet perfect. Extreme omstandigheden kunnen haar verbreken, en bepaalde illusies maken gebruik van dezelfde mechanismen die normaal gesproken stabiliteit creëren. Toch is constantie onder normale omstandigheden opmerkelijk effectief, waardoor herkenning en handelen mogelijk zijn zonder voortdurende bijstelling.

De wereld lijkt stabiel omdat de perceptie ervoor zorgt dat dat zo blijft.