Detektory cech to wyspecjalizowane neurony w korze wzrokowej, które reagują selektywnie na określone cechy bodźca – krawędzie o określonej orientacji, ruch w określonym kierunku lub kąty o określonej wielkości.

David Hubel i Torsten Wiesel odkryli te komórki w pierwotnej korze wzrokowej kotów i małp. Komórki proste najlepiej reagują na wiązkę światła o precyzyjnie określonej orientacji i położeniu; komórki złożone reagują na tę samą orientację na większym obszarze, a często również na ruch. Późniejsze etapy szlaku wzrokowego zawierają detektory bardziej złożonych cech, w tym twarzy i obiektów. Hierarchiczna struktura pozwala systemowi budować złożone reprezentacje na podstawie cech elementarnych.

Detekcja cech nie ogranicza się do wzroku. Analogiczne wyspecjalizowane komórki występują w korze słuchowej i czuciowo-somatycznej. Koncepcja ta pomogła w przejściu teorii percepcji od holistycznych szablonów w kierunku bardziej analitycznego podejścia opartego na modułach, a późniejsze prace wykazały, że kontekst i wpływy odgórne kształtują również reakcje nawet wczesnych detektorów cech.

Gdy układ wzrokowy zarejestruje pionową krawędź lub ruchomy kontur, detektory cech są pierwszymi komórkami, które to zgłaszają.