Stałość koloru to tendencja do postrzegania barw znanych obiektów jako względnie stabilnych, nawet gdy zmienia się skład długości fal światła oświetlającego. Biała koszula nadal wygląda na białą w zielonkawym świetle jarzeniówek w sklepie, a czerwone jabłko nadal wygląda na czerwone o zachodzie słońca.

Układ wzrokowy osiąga tę stabilność poprzez porównanie światła odbitego od obiektu ze światłem odbitym od otaczających go powierzchni. Algorytmy w korze wzrokowej szacują kolor źródła światła i pomijają go, uzyskując przybliżoną wartość współczynnika odbicia światła od powierzchni obiektu. Proces ten nie jest doskonały – ekstremalne oświetlenie może go zniweczyć – ale w normalnych warunkach jest niezwykle skuteczny. Bez stałości koloru rozpoznawanie obiektów byłoby znacznie trudniejsze, ponieważ ta sama powierzchnia generowałaby skrajnie różne sygnały siatkówkowe o różnych porach dnia.

Demonstracje z precyzyjnie kontrolowanymi wyświetlaczami mogą sprawić, że szara plama będzie wydawać się zielona lub czerwona w zależności od kontekstu, ujawniając obliczeniową naturę tego osiągnięcia. Stałość koloru to jedna z kilku stałości – rozmiaru, kształtu i jasności – które utrzymują stabilność postrzeganego świata pomimo ciągłych zmian bodźca proksymalnego.

Postrzegamy świat jako złożony z trwałych, kolorowych powierzchni, a nie jako zmieniającą się mozaikę długości fal. Stałość kolorów jest w dużej mierze tego przyczyną.