Ślimak to spiralna, wypełniona płynem struktura w uchu wewnętrznym, która przekształca drgania dźwiękowe w sygnały nerwowe. Jego nazwa pochodzi od łacińskiego słowa oznaczającego muszlę ślimaka, którą przypomina.

Energia dźwiękowa docierająca z ucha środkowego wprawia w ruch płyn ślimakowy. Ruch ten tworzy falę biegnącą wzdłuż błony podstawnej, która przebiega wzdłuż spirali ślimakowej. Dźwięki o wysokiej częstotliwości generują szczyty drgań w pobliżu podstawy; dźwięki o niskiej częstotliwości osiągają szczyt w pobliżu wierzchołka. Komórki włosowate osadzone na błonie podstawnej wyginają się wraz z falą, otwierając kanały jonowe i generując sygnały elektryczne, które są przekazywane przez nerw słuchowy. To kodowanie częstotliwości jest podstawą percepcji wysokości dźwięku.

Ślimak jest niezwykle wrażliwy, a jednocześnie delikatny. Głośny hałas, niektóre antybiotyki i starzenie się mogą zniszczyć komórki rzęsate, które u ssaków nie regenerują się. Wynikająca z tego utrata słuchu odbiorczego jest trwała dzięki obecnej technologii, chociaż implanty ślimakowe mogą ominąć uszkodzone komórki rzęsate i bezpośrednio stymulować nerw słuchowy.

Każdy dźwięk, który słyszymy, jest najpierw analizowany przez układ mechaniczny i nerwowy ślimaka.