Het slakkenhuis is de opgerolde, met vloeistof gevulde structuur in het binnenoor die geluidstrillingen omzet in zenuwsignalen. De naam is afgeleid van het Latijnse woord voor slakkenhuis, waar het op lijkt.

Geluidsenergie die vanuit het middenoor binnenkomt, brengt de vloeistof in het slakkenhuis in beweging. Deze beweging creëert een voortplantende golf langs het basilair membraan, dat zich uitstrekt over de gehele lengte van de spiraal van het slakkenhuis. Hoogfrequente geluiden produceren trillingspieken nabij de basis; laagfrequente geluiden pieken nabij de top. Haarcellen op het basilair membraan buigen mee met de golf, waardoor ionkanalen zich openen en elektrische signalen worden gegenereerd die door de gehoorzenuw worden doorgegeven. Deze plaatscodering van frequentie vormt de basis van toonhoogteperceptie.

Het slakkenhuis is opmerkelijk gevoelig, maar tegelijkertijd ook erg kwetsbaar. Hard geluid, bepaalde antibiotica en veroudering kunnen de haarcellen beschadigen, die bij zoogdieren niet regenereren. Het resulterende sensorineurale gehoorverlies is met de huidige technologie permanent, hoewel cochleaire implantaten de beschadigde haarcellen kunnen omzeilen en de gehoorzenuw rechtstreeks kunnen stimuleren.

Elk geluid dat we horen, wordt eerst geanalyseerd door de mechanische en neurale mechanismen van het slakkenhuis.