Fotografia dokumentalna to kronika prawdziwych wydarzeń i ludzi. Jej celem jest opowiedzenie historii, zarejestrowanie chwili i danie świadectwa. Nie jest inscenizowana. Nie jest fikcją. Jest formą dziennikarstwa, choć często sięga głębiej niż codzienne wiadomości. Fotografowie dokumentalni spędzają tygodnie, a nawet lata ze swoimi modelami, budując zaufanie i uwieczniając fakturę codziennego życia. Do tej tradycji należą Jacob Riis, Dorothea Lange, Walker Evans i Gordon Parks. Ich prace ukształtowały opinię publiczną i politykę publiczną.

Fotografia dokumentalna nie jest obiektywna. Każdy wybór, co sfotografować, co uwzględnić w kadrze, a co pominąć, jest oceną. Najlepsi fotografowie dokumentalni są transparentni w swoim punkcie widzenia. Nie udają neutralności. Dążą do uczciwości. Etyka ma znaczenie. Zgoda, prywatność i potencjalny wpływ zdjęcia na osoby na nim uwiecznione – to wszystko jest częścią ich pracy. Fotografia dokumentalna dostosowała się do ery cyfrowej. Niektórzy fotografowie tworzą materiały wideo, inni multimedia, a jeszcze inni długie fotoeseje. Sedno pozostaje niezmienne: udokumentować to, co się dzieje, i zrobić to uczciwie.

Formy fotografii dokumentalnej

• Fotodziennikarstwo. Aktualności i bieżące wydarzenia.
• Film dokumentalny o tematyce społecznej. Kwestie ubóstwa, nierówności i sprawiedliwości.
• Długie projekty. Szczegółowe projekty trwające miesiące lub lata.
• Multimedia. Łączenie zdjęć z dźwiękiem i obrazem.

Fotografia dokumentalna to nie tylko obrazy. To odpowiedzialność. Fotograf trzyma w rękach cząstkę czyjegoś życia.