Documentairefotografie legt echte gebeurtenissen en mensen vast. Het doel is een verhaal te vertellen, een moment in de tijd vast te leggen en getuige te zijn. Het is niet geënsceneerd. Het is geen fictie. Het is een vorm van journalistiek, hoewel het vaak dieper gaat dan het dagelijkse nieuws. Documentairefotografen brengen weken of jaren door met hun onderwerpen, bouwen vertrouwen op en leggen de essentie van het dagelijks leven vast. Tot deze traditie behoren Jacob Riis, Dorothea Lange, Walker Evans en Gordon Parks. Hun werk heeft de publieke opinie en het overheidsbeleid beïnvloed.

Documentairefotografie is niet objectief. Elke keuze, wat te fotograferen, wat in het kader op te nemen, wat weg te laten, is een oordeel. De beste documentairefotografen zijn transparant over hun perspectief. Ze doen niet alsof ze neutraal zijn. Ze streven naar eerlijkheid. Ethiek is belangrijk. Toestemming, privacy en de mogelijke impact van een beeld op de mensen die erop staan, maken allemaal deel uit van het werk. Documentairefotografie heeft zich aangepast aan het digitale tijdperk. Sommige fotografen werken met video, anderen met multimedia, en weer anderen maken langere fotoreportages. De kern blijft hetzelfde: vastleggen wat er gebeurt, en dat op een eerlijke manier doen.

Vormen van documentairefotografie

• Fotojournalistiek. Nieuws en actualiteiten.
• Sociale documentaire. Thema's als armoede, ongelijkheid en rechtvaardigheid.
• Lange vorm. Diepgaande projecten die maanden of jaren beslaan.
• Multimedia. Het combineren van foto's met audio en video.

Documentairefotografie gaat niet alleen over beelden. Het gaat over verantwoordelijkheid. De fotograaf houdt een stukje van iemands leven in handen.