Najgłębsze części oceanu to długie, wąskie zagłębienia, w których jedna płyta tektoniczna ugina się i wsuwa pod drugą. Głębokość tych rowów oceanicznych może przekraczać 10 000 metrów. Rekord głębokości Głębi Challengera należy do Rowu Mariańskiego w zachodnim Pacyfiku.

Rowy tworzą się na granicach płyt konwergentnych i często biegną równolegle do łuków wysp wulkanicznych. Woda w ich wnętrzu jest zimna, ciemna i pod ekstremalnym ciśnieniem, a mimo to wyspecjalizowane zwierzęta – obunogi, strzykwy i mikroorganizmy – zamieszkują nawet największe głębokości. Osady i materia organiczna wtłaczane do rowów tworzą unikalne środowiska biogeochemiczne.

Eksploracja rowów wymaga specjalnie zaprojektowanych lądowników, łodzi podwodnych lub pojazdów autonomicznych, zdolnych do wytrzymania ciśnień przekraczających tysiąc atmosfer. Zainteresowania naukowe obejmują granice życia, los węgla w najgłębszych oceanach oraz zagrożenia sejsmiczne związane z subdukcją. Tylko garstka ludzi dotarła do najgłębszych punktów, a znaczna część systemu rowów pozostaje nieobjęta badaniami.

Ciśnienie na dnie głębokiego rowu można porównać do ciśnienia wywieranego przez dużego słonia balansującego na znaczku pocztowym.