De diepste delen van de oceaan zijn lange, smalle depressies waar een tektonische plaat buigt en onder een andere schuift. Deze oceaanbodems kunnen een diepte van meer dan 10.000 meter bereiken. De Marianentrog in de westelijke Stille Oceaan is de Challenger Deep, het diepste deel van de oceaan.

Troggen ontstaan ​​bij convergente plaatgrenzen en worden vaak geflankeerd door vulkanische eilandbogen. Het water erin is koud, donker en staat onder extreme druk, maar toch bewonen gespecialiseerde dieren – amfipoden, zeekomkommers en microbiële gemeenschappen – zelfs de grootste diepten. Sediment en organisch materiaal dat in de troggen terechtkomt, creëert unieke biogeochemische omgevingen.

Voor het verkennen van troggen zijn speciaal ontworpen landingsvaartuigen, onderzeeërs of autonome voertuigen nodig die bestand zijn tegen drukken van meer dan duizend atmosfeer. Wetenschappelijk onderzoek richt zich op de grenzen van het leven, het lot van koolstof in de diepste oceaan en de seismische risico's die gepaard gaan met subductie. Slechts een handvol mensen heeft de diepste punten bezocht en een groot deel van het trogsysteem is nog niet onderzocht.

De druk op de bodem van een diepe greppel is vergelijkbaar met die van een grote olifant die in evenwicht wordt gehouden op een postzegel.