Drżenie spoczynkowe, sztywność, spowolnienie ruchowe i niestabilność postawy tworzą klasyczną tetradę ruchową choroby Parkinsona. Objawy wynikają głównie z postępującej utraty neuronów produkujących dopaminę w istocie czarnej, co pozbawia jądra podstawy kluczowego sygnału modulacyjnego.

Objawy pozamotoryczne – zaburzenia snu, zaparcia, utrata węchu, depresja, a później pogorszenie funkcji poznawczych – często poprzedzają objawy motoryczne lub im towarzyszą i odzwierciedlają szerszą patologię, obejmującą skupiska alfa-synukleiny, znane jako ciała Lewy'ego. Rozpoznanie pozostaje kliniczne, potwierdzone odpowiedzią na leki dopaminergiczne oraz, w razie potrzeby, wynikami badań obrazowych układu dopaminergicznego.

Leczenie opiera się na zastępowaniu lub naśladowaniu dopaminy, w połączeniu z fizjoterapią oraz, u wybranych pacjentów, głęboką stymulacją mózgu. Żadna terapia nie jest jeszcze w stanie zatrzymać leżącej u podłoża neurodegeneracji. Badania nad wczesnymi biomarkerami, strategiami neuroprotekcyjnymi i interwencjami na poziomie obwodowym trwają w szybkim tempie.

• Neurodegeneracyjne zaburzenie ruchu
• Spowodowane utratą neuronów dopaminowych istoty czarnej
• Objawy motoryczne i niemotoryczne
• Leczenie za pomocą terapii dopaminergicznej i głębokiej stymulacji mózgu