Głębokość, na jakiej osadzony jest statek, decyduje o tym, gdzie może się zanurzyć. Zanurzenie to pionowa odległość od linii wodnej do najniższego punktu stępki, mierząca, ile wody statek potrzebuje, aby utrzymać się na powierzchni wody od dna.

Zanurzenie zmienia się wraz z załadunkiem, balastem i zużyciem paliwa. Oficerowie odczytują znaki zanurzenia namalowane na kadłubie na dziobie, rufie i śródokręciu. Zapas wody pod stępką – margines między stępką a dnem morskim – musi być odpowiedni w kanałach i przy nabrzeżach. Gęstość wody (słona, słonawa lub słodka) również wpływa na odczyt.

Maksymalne dopuszczalne zanurzenie jest określone przez linię ładunkową oraz ograniczenia portowe i kanałowe. Załadunek powyżej bezpiecznego zanurzenia jest nielegalny i niebezpieczny. Monitorowanie zanurzenia w czasie rzeczywistym pomaga zapobiegać przypadkowemu osiadaniu na mieliźnie podczas operacji ładunkowych.

• Głębokość statku pod linią wodną
• Odczytać z oznaczeń zanurzenia kadłuba
• Ogranicza dostęp do portów i kanałów
• Musi zapewniać wystarczającą ilość miejsca pod kilem