Postać okrągła jest złożona. Ma wiele cech, sprzeczne motywacje i zdolność do zmiany. Czuje się jak prawdziwy człowiek. Zaskakuje. Ma głębię. E.M. Forster ukuł ten termin w książce „Aspects of the Novel”. Porównał postacie okrągłe z płaskimi. Postacie okrągłe to te, które zapamiętuje się.

Hamlet jest okrągły. Jest błyskotliwy i sparaliżowany, kochający i okrutny, samobójczy i wyrachowany. Nie da się go streścić w jednym zdaniu. Elizabeth Bennet jest okrągła. Jest dowcipna i uprzedzona, pewna siebie i niepewna siebie. Uczy się i rozwija. Okrągła postać może być protagonistą lub antagonistą. Złoczyńca o zrozumiałych motywach jest okrągły. Złoczyńca, który jest zły bez powodu, jest płaski.

Okrągłe cechy charakteru

• Cechy różnorodne, czasem sprzeczne.
• Złożone motywacje.
• Możliwość zmiany.
• Zaskakuje czytelnika.
• Czuję się, jakbym był prawdziwą osobą.

Okrągłe postacie są trudniejsze do napisania. Wymagają psychologicznego wglądu. Autor musi znać historię postaci, jej lęki, pragnienia i sprzeczności. Czytelnik nie potrzebuje wszystkich tych informacji, ale autor owszem. Okrągła postać działa konsekwentnie i nieprzewidywalnie. Jej działania mają sens z perspektywy czasu. Nie są zbiorem dziwactw. Są spójną osobowością. Nie każda postać musi być okrągła. Historia ze zbyt wieloma okrągłymi postaciami jest męcząca. Obsada drugoplanowa może być płaska. Protagonista i antagonista zazwyczaj muszą być okrągli. Czytelnik spędza z nimi najwięcej czasu. Muszą być warci inwestycji. Okrągła postać to osoba. Płaska postać to typ. Obie mają swoje miejsce. Ale okrągła postać to ta, która zostaje z tobą po zamknięciu książki.