Tekst może być gramatycznie złożony zdanie po zdaniu, a mimo to wydawać się chaotyczny. Spójność to cecha, dzięki której dyskurs tworzy spójną całość dla odbiorców, dzięki logicznym relacjom, wspólnej wiedzy i spójnej perspektywie.

Spójność jest częściowo tworzona przez autora lub mówcę, a częściowo konstruowana przez interpretatora. Wspierają ją związki przyczynowo-skutkowe, porządek czasowy i ciągłość tematyczna. Gdy spójność zawodzi, czytelnicy narzekają, że tekst „skacze”, nawet jeśli obecne są lokalne środki spójności.

Nauczyciele pisania stawiają na spójność, gdy wymagają wyraźniejszych przejść i silniejszej ogólnej struktury. Psychologowie dyskursu badają, jak czytelnicy budują mentalne modele sytuacji opisanych w tekście. Spójność pozostaje osiągnięciem pragmatycznym i poznawczym, a nie tylko formalną właściwością zdań.

• Sensowna, całościowa spójność dyskursu
• Zależy od logiki, wiedzy i perspektywy
• Odrębne, ale wspierane przez urządzenia kohezyjne
• Centralne zagadnienie w nauczaniu pisania i badaniu dyskursu