Een tekst kan grammaticaal correct zijn, zin voor zin, en toch onsamenhangend aanvoelen. Coherentie is de kwaliteit waardoor een betoog als een betekenisvol geheel samenhangt voor het publiek, door middel van logische verbanden, gedeelde kennis en een consistent perspectief.

Coherentie wordt deels gecreëerd door de schrijver of spreker en deels geconstrueerd door de interpretator. Causale verbanden, chronologische volgorde en thematische continuïteit ondersteunen deze coherentie. Wanneer de coherentie ontbreekt, klagen lezers dat een tekst "van de hak op de tak springt", zelfs als er lokale samenhangsmiddelen aanwezig zijn.

Schrijfdocenten richten zich op coherentie wanneer ze vragen om duidelijkere overgangen en een sterkere algehele structuur. Discourspsychologen bestuderen hoe lezers mentale modellen vormen van situaties die in een tekst worden beschreven. Coherentie blijft een pragmatische en cognitieve prestatie, niet alleen een formele eigenschap van zinnen.

• Betekenisvolle algehele samenhang van een discours
• Het hangt af van logica, kennis en perspectief.
• Onderscheiden van, maar ondersteund door cohesie-apparaten
• Een centraal aandachtspunt in schrijfonderwijs en discoursanalyse.