Z miasta nad Tybrem wyłoniło się państwo obejmujące obszar Morza Śródziemnego. Imperium Rzymskie, datowane umownie od 27 r. p.n.e., kiedy to August ustanowił wyłączne rządy, kontrolowało rozległe terytoria w Europie, Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie aż do obalenia ostatniego cesarza zachodniego w 476 r. n.e. Wschodnia część pozostała Bizancjum.

Prawo rzymskie, drogi, miasta i organizacja wojskowa integrowały różne narody. Łacina i greka służyły jako języki administracji i kultury. Cesarze łączyli dowództwo wojskowe z władzą religijną i cywilną. Sieci gospodarcze przewoziły zboże, wino, oliwę z oliwek i dobra luksusowe na duże odległości.

Upadek imperium na Zachodzie wiązał się z napięciami wewnętrznymi i naciskami zewnętrznymi; wyjaśnienia pozostają niejasne. Jego prawne i kulturowe dziedzictwo ukształtowało średniowieczną i nowożytną Europę. Pozostałości archeologiczne i bogata tradycja literacka czynią je jednym z najintensywniej badanych starożytnych państw.

• Imperium śródziemnomorskie skupione wokół Rzymu
• Konwencjonalnie od 27 r. p.n.e. do 476 r. n.e. na zachodzie
• Zintegrowano różne regiony poprzez prawo i infrastrukturę
• Pozostawił trwały wpływ prawny i kulturowy