Mangrowce to drzewa rosnące w słonych wodach przybrzeżnych. Przystosowały się do przetrwania tam, gdzie większość roślin nie jest w stanie przetrwać. Ich korzenie wyginają się nad wodą, zakotwiczając je w miękkim mule i pobierając tlen. Niektóre gatunki wydalają sól przez liście. Inne blokują ją w korzeniach. Nasiona kiełkują, będąc nadal przyczepione do drzewa macierzystego, dając siewkom przewagę.

Lasy namorzynowe pokrywają wybrzeża tropikalne i subtropikalne. Chronią one linie brzegowe przed sztormami i erozją. Gęste korzenie pochłaniają energię fal i utrzymują osady na miejscu. Po tsunami na Oceanie Indyjskim w 2004 roku, wioski położone za namorzynami ucierpiały mniej niż te, które ich nie miały. Lasy te służą również jako mateczniki dla ryb i krewetek. Wiele gatunków komercyjnych spędza swoje pierwsze życie wśród korzeni.

Mangrowce zanikają. Akwakultura, rolnictwo i rozwój wybrzeży doprowadziły do ​​wykarczowania dużych obszarów. Globalne tempo strat uległo spowolnieniu, ale nadal pozostaje znaczące. Projekty rekultywacyjne polegają na sadzeniu sadzonek i przywracaniu hydrologii. W przypadku powodzenia, namorzyny przywracają ryby, chronią wybrzeża i magazynują węgiel w podmokłych glebach. Las namorzynowy jest jednym z najskuteczniejszych pochłaniaczy dwutlenku węgla w przeliczeniu na hektar.

Główne cechy

• Tolerancja soli
• Korzenie powietrzne
• Kiełkowanie żywych sadzonek
• Ochrona przed burzą
• Magazynowanie węgla