Hybris to nadmierna duma lub pewność siebie, która prowadzi bohatera do lekceważenia boskich lub moralnych ograniczeń. W tragedii greckiej często poprzedza upadek bohatera.

Ta arogancka postać przekracza granice, traktuje innych – w tym bogów – z pogardą i zbyt całkowicie ufa własnej mocy lub osądowi. Upór Kreona w „Antygonie” i arogancja wielu tragicznych królów są tego przykładem. Zazwyczaj następuje po tym odwet, czyli nemezis. Koncepcja ta weszła do późniejszej literatury i języka potocznego jako określenie niebezpiecznego nadużycia władzy.

Hybris to nie zwykła próżność. Oznacza ona wykroczenie przeciwko większemu porządkowi – kosmicznemu, społecznemu czy etycznemu. Publiczność zarówno potępia nadmiar, jak i dostrzega ludzką pokusę do niego. We współczesnym użyciu słowo to niekiedy łagodnieje, stając się synonimem zwykłej arogancji, jednak jego tragiczna siła pozostaje dostępna dla pisarzy, którzy przywracają poczucie przekraczania granic.

Pycha, która odmawia uznania jakiejkolwiek granicy wyższej od niej samej, jest pychą.