Hubris is buitensporige trots of zelfvertrouwen waardoor een personage goddelijke of morele grenzen negeert. In de Griekse tragedie gaat het vaak vooraf aan de ondergang van de held.

De hoogmoedige figuur gaat te ver, behandelt anderen – inclusief de goden – met minachting en vertrouwt te volledig op zijn eigen macht of oordeel. Creons koppigheid in Antigone en de arrogantie van veel tragische koningen illustreren dit patroon. Vergelding, of wraak, volgt doorgaans. Het concept is later in de literatuur en het dagelijks spraakgebruik terechtgekomen als benaming voor gevaarlijk verraad.

Hybris is geen gewone ijdelheid. Het impliceert een overtreding van een hogere orde – kosmisch, sociaal of ethisch. Het publiek veroordeelt de excessen en erkent tegelijkertijd de menselijke neiging daartoe. In modern taalgebruik is het woord soms een synoniem geworden voor gewone arrogantie, maar de tragische kracht ervan blijft beschikbaar voor schrijvers die het gevoel van overschreden grenzen herstellen.

Trots die weigert een grens te erkennen die hoger is dan zijzelf, is hoogmoed.