Przerzutnia to kontynuacja zdania lub zdania poza koniec wersu bez pauzy. Myśl przechodzi do następnego wersu.

Gdy wers kończy się spójnikiem „the” lub „and” albo w środku frazy, czytelnik zostaje wciągnięty do przodu. Zabieg ten tworzy dynamikę, napięcie lub zaskoczenie, gdy pojawiają się kolejne słowa. Pozwala również poecie na zestawienie jednostki gramatycznej z jednostką metryczną, generując napięcie między nimi. Szekspir, Milton i wielu współczesnych poetów w dużym stopniu opiera się na przerzutni, aby wiersz biały był elastyczny i przypominał mowę.

Przeciwieństwem jest wers zakończony, w którym interpunkcja i sens zbliżają się do siebie na końcu wersu. Większość wierszy łączy te dwa elementy. Umiejętne przerzutnie pozwalają czytelnikowi poczuć ciągły tok myśli, jednocześnie rejestrując rytm wersów. Nadużywane bez wariacji, mogą rozmyć wers w prozę; stosowane z rozwagą, stają się potężnym narzędziem ekspresji.

Linia, która odmawia zakończenia swojego działania przed rozpoczęciem następnego, jest oparta na przerzutni.