Enjambement is het doorlopen van een zin of zinsdeel voorbij het einde van een versregel, zonder pauze. De gedachte loopt door in de volgende regel.

Wanneer een regel eindigt met 'de' of 'en', of midden in een zinsdeel, wordt de lezer als het ware meegetrokken. Dit stijlmiddel creëert momentum, spanning of verrassing wanneer de afsluitende woorden volgen. Het stelt de dichter ook in staat om de grammaticale eenheid tegen de metrische eenheid uit te spelen, waardoor er spanning tussen beide ontstaat. Shakespeare, Milton en veel moderne dichters maken veelvuldig gebruik van enjambement om blanke verzen flexibel en spreekachtig te houden.

Het tegenovergestelde is een eindregel, waarin interpunctie en betekenis aan het einde van de regel samenkomen. De meeste gedichten combineren deze twee. Vakkundig enjambement zorgt ervoor dat de lezer de doorlopende gedachtestroom voelt, terwijl hij tegelijkertijd het ritme van de regels waarneemt. Bij overmatig en ongevarieerd gebruik kan het vers vervagen tot proza; met zorg toegepast, wordt het een krachtig expressiemiddel.

Een regel die weigert zijn taak af te maken voordat de volgende begint, maakt gebruik van enjambement.