Elektrownie szczytowo-pompowe działają jak gigantyczny akumulator. Gdy prąd jest tani, pompy tłoczą wodę z dolnego zbiornika do górnego. Gdy zapotrzebowanie gwałtownie wzrasta, woda spływa z powrotem przez turbiny, generując energię. Ta sama woda krąży między dwoma zbiornikami przez dziesięciolecia.

To najstarsza i największa forma magazynowania energii w sieci elektroenergetycznej. Pierwsze elektrownie pochodzą z lat 90. XIX wieku. Obecnie elektrownie szczytowo-pompowe stanowią ponad 90% globalnej pojemności magazynowej. Pojedyncza elektrownia może zmagazynować tysiące megawatogodzin i rozładowywać energię przez wiele godzin lub dni. Sprawność w obie strony wynosi około 70–80%.

Jego atutami są skala i czas działania. Akumulatory są tańsze w przypadku krótkich impulsów. Elektrownie szczytowo-pompowe obsługują długie okresy. Jego ograniczeniami są położenie geograficzne i koszty. Wymaga dwóch zbiorników na różnych wysokościach, najlepiej blisko siebie. Budowa nowych elektrowni zajmuje lata i podlega ocenie oddziaływania na środowisko. Mimo to jest niezbędna do zrównoważenia sieci energetycznych z dużym udziałem energii wiatrowej i słonecznej.

Główne cechy

• Dwa zbiorniki na różnych wysokościach
• Pompy i turbiny
• Długotrwałe przechowywanie
• Wysoka wydajność w obie strony
• Zależne od geografii