Taryfa gwarantowana zapewnia producentom energii odnawialnej ustaloną cenę za energię elektryczną, którą wprowadzają do sieci. Stawka ta jest zazwyczaj wyższa od ceny rynkowej, aby zapewnić opłacalność projektów. Płatność jest gwarantowana przez długi okres, często od 15 do 25 lat. Jest to strategia mająca na celu przyciągnięcie inwestycji poprzez ograniczenie ryzyka.

Niemcy jako pierwsi wprowadzili nowoczesną taryfę gwarantowaną w 2000 roku. Polityka ta zapoczątkowała boom w sektorze energii słonecznej i wiatrowej. Podobne programy wprowadzono w Hiszpanii, Włoszech i dziesiątkach innych krajów. Taryfy gwarantowane obniżyły koszty paneli słonecznych szybciej, niż ktokolwiek przewidywał. Były one drogie we wczesnych latach, a obecnie są w dużej mierze wycofywane z rynków dojrzałych.

Krytycy twierdzą, że taryfy gwarantowane mogą przepłacać producentów i obciążać podatników. Zwolennicy argumentują, że zapewniają one pewność, której potrzebują inwestorzy. W wielu miejscach zastąpiły je systemy aukcyjne, pozwalając rządom na ustalenie docelowej mocy i zakup najtańszej oferty. Oba podejścia mogą się sprawdzić. Wybór zależy od dojrzałości rynku i celów politycznych.

Główne cechy

• Gwarantowana cena energii odnawialnej
• Umowa długoterminowa
• Priorytetowy dostęp do siatki
• Koszt przerzucony na podatników
• Często zastępowane aukcjami