Een terugleveringsvergoeding betaalt producenten van hernieuwbare energie een vaste prijs voor de elektriciteit die ze aan het net leveren. Dit tarief ligt meestal boven de marktprijs om projecten rendabel te maken. De betaling is gegarandeerd voor een lange periode, vaak 15 tot 25 jaar. Het is een beleid dat is ontworpen om investeringen aan te trekken door risico's te beperken.

Duitsland was in 2000 een pionier op het gebied van de moderne terugleveringstarieven. Dit beleid leidde tot een enorme groei in zonne- en windenergie. Vergelijkbare programma's volgden in Spanje, Italië en tientallen andere landen. De terugleveringstarieven zorgden ervoor dat de kosten van zonnepanelen sneller daalden dan bijna iedereen had voorspeld. Ze waren in de beginjaren duur en worden nu in volwassen markten grotendeels afgebouwd.

Critici stellen dat terugleveringstarieven producenten te veel kunnen betalen en de afnemers kunnen belasten. Voorstanders betogen dat ze de zekerheid bieden die investeerders nodig hebben. Veilingstelsels hebben ze op veel plaatsen vervangen, waardoor overheden een capaciteitsdoel kunnen vaststellen en de goedkoopste biedingen kunnen kopen. Beide benaderingen kunnen werken. De keuze hangt af van de marktvolwassenheid en de beleidsdoelen.

Belangrijkste kenmerken

• Gegarandeerde prijs voor hernieuwbare energie
• Langdurig contract
• Prioritaire toegang tot het elektriciteitsnet
• Kosten doorberekend aan de belastingbetaler
• Vaak vervangen door veilingen