Ujęcie to pojedyncze, ciągłe nagranie ujęcia przed montażem. Gdy reżyser mówi „akcja”, kamera rusza. Gdy reżyser mówi „cięcie”, ujęcie się kończy. Pojedyncze ujęcie może wymagać wielu ujęć. Pierwsze ujęcie może mieć problem techniczny. Drugie może mieć problemy z wydajnością. Trzecie może być idealne. Reżyser wybiera najlepsze ujęcie. Montażysta łączy ujęcia w gotowy film. Ujęcie jest surowym materiałem filmu.

Ujęcia są ponumerowane dla celów informacyjnych. Ujęcie 1, Ujęcie 2, Ujęcie 3. Kierownik scenariusza śledzi ujęcia i zaznacza, które są dobre. Reżyser może poprosić o kolejne ujęcie ze względów bezpieczeństwa, dla lepszej reprodukcji lub dla innej interpretacji. Aktorzy mogą poprawić swoją grę. Kamera może zmienić kąt nachylenia. Oświetlenie może zostać dostosowane. Każde ujęcie to nowa próba. Najlepsze ujęcie nie zawsze jest ostatnim. Czasami pierwsze ujęcie uchwyca spontaniczność, której brakuje w kolejnych ujęciach. Czasami dziesiąte ujęcie to to, w którym wszystko się układa.

Ujęcie to chwila w czasie. To spektakl, który nigdy się nie powtórzy. Kamera go rejestruje. Montażysta go wykorzystuje. Widzowie go widzą. Ujęcie jest jednostką spektaklu. To praca aktora. To wybór reżysera. To materiał montażysty. Ujęcie to surowa prawda filmu. To to, co wydarzyło się danego dnia. Reszta to konstrukcja.