De theorie van tegenprocessen stelt dat kleurenzicht afhankelijk is van tegenovergestelde paren processen: rood-groen, blauw-geel en zwart-wit. Stimulatie van één van de processen in een paar remt het andere.

Ewald Hering opperde het idee oorspronkelijk om fenomenen te verklaren die de trichromatische theorie niet gemakkelijk kon verklaren, zoals complementaire nabeelden en het feit dat bepaalde kleurencombinaties (roodgroen, blauwgeel) nooit worden waargenomen. De moderne fysiologie heeft opponente cellen in het visuele systeem geïdentificeerd die hun vuuractiviteit verhogen bij de ene kleur en verlagen bij de complementaire kleur. De theorie treedt in werking na het initiële stadium met drie kegeltjes, waarbij de signalen van de kegeltjes worden gereorganiseerd in opponente kanalen.

Nabeelden leveren alledaags bewijs. Als je naar een rood oppervlak staart en vervolgens naar een neutrale achtergrond kijkt, ontstaat er een groen nabeeld, wat consistent is met de terugkaatsing in het tegenovergestelde paar. Dezelfde logica geldt voor de andere paren. De theorie van het tegenovergestelde proces en de trichromatische theorie worden nu beschouwd als complementaire beschrijvingen van opeenvolgende stadia in de kleurverwerking.

Wanneer de activiteit van de ene kleur de activiteit van de tegenovergestelde kleur onderdrukt, beschrijft de opponent-procestheorie het mechanisme.