Het recht om een ​​besluit dat door anderen is goedgekeurd te blokkeren, noemen we een veto. In wetgevingsprocessen stelt het uitvoerend veto een president of gouverneur in staat een wetsvoorstel dat door het parlement is aangenomen, af te wijzen. Dit veto kan doorgaans worden overruled door een gekwalificeerde meerderheid.

Een veto dwingt tot heroverweging en kan concessies afdwingen. De loutere dreiging van een veto beïnvloedt de inhoud van wetgeving nog voordat deze de regering bereikt. Sommige systemen bieden de mogelijkheid tot een lijnveto voor begrotingsposten; andere vereisen de goedkeuring of afwijzing van het gehele wetsvoorstel. Internationale organisaties verlenen soms vetorecht aan permanente leden, zoals de Veiligheidsraad van de VN.

Het veto is een klassiek controlemechanisme in systemen met scheiding der machten. Overmatig gebruik kan tot confrontaties leiden; te weinig gebruik kan duiden op zwakte. Grondwetgevers wegen de stabiliserende voordelen van het veto af tegen het risico dat een minderheid noodzakelijke acties blokkeert.

Eén enkele geweigerde handtekening kan een wetsvoorstel tegenhouden dat alle eerdere wetgevingshindernissen heeft doorstaan.