Een CO2-voetafdruk meet de totale hoeveelheid broeikasgassen die door een persoon, product, bedrijf of activiteit worden geproduceerd. Deze wordt meestal uitgedrukt in tonnen CO2-equivalent. Deze eenheid combineert verschillende gassen, zoals methaan en lachgas, tot één getal op basis van hun opwarmingsvermogen.

Het concept helpt om emissies inzichtelijk te maken. Een vlucht van Londen naar New York voegt ongeveer een ton CO2 per passagier toe. Een hamburger van rundvlees heeft een grotere ecologische voetafdruk dan een bonenburger. De voetafdruk van een datacenter hangt af van de energiebron. Deze vergelijkingen zijn ruw, maar ze kunnen wel richtinggevend zijn bij het maken van keuzes.

Het is lastig om de ecologische voetafdruk precies te meten. Toeleveringsketens strekken zich uit over continenten. Gegevens zijn onvolledig. Bedrijven berekenen vaak hun eigen cijfers, wat greenwashing in de hand werkt. Onafhankelijke verificatie is nuttig. Net als de focus op de grootste bronnen: elektriciteit, transport, verwarming en voedsel. Kleine veranderingen zijn minder belangrijk dan structurele veranderingen.

Belangrijkste componenten

• Directe emissies als gevolg van brandstofgebruik
• Elektriciteit en verwarming
• Vervoer en reizen
• Voedsel en landbouw
• Goederen en diensten