De jambische pentameter is een versregel die bestaat uit vijf jamben – vijf voeten, elk bestaande uit een onbeklemde lettergreep gevolgd door een beklemde. Dit patroon levert een versregel van tien lettergrepen op met een stijgend ritme.

Het is de meest voorkomende versvorm in de Engelse poëzie en het drama vanaf de Renaissance. Shakespeares toneelstukken en sonnetten, Miltons epische gedichten en talloze latere gedichten zijn erop gebaseerd. De vorm is flexibel: klemtonen kunnen worden omgekeerd, lettergrepen weggelaten en extra onbeklemtoonde lettergrepen toegevoegd, waardoor de versregel varieert van strikte regelmaat tot bijna spreektaal. De onderliggende puls blijft hoorbaar onder de variaties.

De jambische pentameter leent zich goed voor het Engels omdat de taal van nature afwisselt tussen benadrukte en onbenadrukte lettergrepen. Het kan zowel verheven retoriek als stille reflectie ondersteunen. Blank vers is simpelweg ongerijmde jambische pentameter; heroïsche coupletten zijn rijmende paren van dergelijke regels. Beheersing van het metrum wordt al lange tijd beschouwd als fundamenteel voor de kunst van de Engelse dichtkunst.

De regel van vijf oplopende voeten geeft de Engelse poëzie haar meest vertrouwde maatsoort.