Ses uyumu, yakın kelimelerdeki ünlü seslerinin tekrarıdır. Kafiyenin tam yankısını yaratmadan içsel bir müzik oluşturur.

“İspanya'daki yağmur çoğunlukla ovada kalır” ifadesinde, uzun “a” sesi kelimeleri birbirine bağlar. Şairler, imgeleri birbirine bağlamak, tempoyu yavaşlatmak veya hızlandırmak ya da ince bir ruh hali yaratmak için ses uyumundan yararlanırlar. Daha az belirgin olsa da, düzyazıda da görülür. İngilizce yazım düzensiz olduğu için, ses uyumu harften ziyade sese bağlıdır; “göl” ve “kader” kelimelerinin ünlü harfleri farklı yazılmış olsa bile ses uyumu vardır.

Ses uyumu, ilk ünsüzlerin tekrarlandığı aliterasyondan ve hem ünlü hem de onu takip eden ünsüzün uyumlu olduğu tam kafiyeden farklıdır. Daha yoğun bir ses dokusu için bu iki yöntemle birleştirilebilir. Aşırı kullanıldığında fark edilir ve dikkat dağıtıcı olur; hafifçe ele alındığında ise dile, göz algılamasa bile kulağın algıladığı sessiz bir bütünlük kazandırır.

Bir kelime dizisinde aynı sesli harfin tekrar tekrar duyulması durumuna ses uyumu denir.