Assonantie is de herhaling van klinkers in woorden die dicht bij elkaar staan. Het creëert een innerlijke melodie zonder de volledige echo van rijm.

In de zin "de regen in Spanje blijft voornamelijk in de vlakte" verbindt de lange "a"-klank de woorden met elkaar. Dichters gebruiken assonantie om beelden te verbinden, het tempo te vertragen of te versnellen, of een subtiele stemming te creëren. Het komt ook voor in proza, zij het minder opvallend. Omdat de Engelse spelling onregelmatig is, hangt assonantie af van de klank in plaats van de letter; "lake" en "fate" assoneren ook al worden hun klinkers anders gespeld.

Assonantie verschilt van alliteratie, waarbij beginmedeklinkers worden herhaald, en van volrijm, waarbij zowel de klinker als de daaropvolgende medeklinker overeenkomen. Het kan met beide stijlmiddelen worden gecombineerd voor een dichtere klankstructuur. Overmatig gebruik ervan wordt opvallend en storend; subtiel toegepast geeft het de taal een stille samenhang die het oor registreert, zelfs als het oog dat niet doet.

Wanneer dezelfde klinker herhaaldelijk terugkomt in een reeks woorden, spreken we van assonantie.