Asonans to powtarzanie samogłosek w sąsiednich słowach. Tworzy on wewnętrzną muzykę bez pełnego echa rymu.

W zdaniu „deszcz w Hiszpanii utrzymuje się głównie na równinie” długie „a” spaja słowa. Poeci używają asonansu do łączenia obrazów, zwalniania lub przyspieszania tempa albo do tworzenia subtelnego nastroju. Występuje on również w prozie, choć w mniejszym stopniu. Ze względu na nieregularną pisownię angielską, asonans zależy od dźwięku, a nie od litery; „lake” i „fate” asonansują, mimo że ich samogłoski zapisuje się inaczej.

Asonans różni się od aliteracji, która powtarza początkowe spółgłoski, oraz od rymów pełnych, które obejmują zarówno samogłoskę, jak i następującą po niej spółgłoskę. Można go łączyć z dowolnym z tych środków, aby uzyskać gęstszą fakturę dźwiękową. Nadużywany staje się zauważalny i rozpraszający; stosowany delikatnie, nadaje językowi cichą spójność, którą ucho rejestruje nawet wtedy, gdy oko nie.

Jeżeli ta sama samogłoska powtarza się w ciągu kilku słów, mamy do czynienia z asonansem.