Gümrük vergisi, ithal mallara uygulanan bir vergidir. Hükümetler, gelir elde etmek, yerli sanayileri korumak veya ticaret ortaklarına baskı uygulamak için bu vergileri uygular. Gümrük vergisi ithalatçı tarafından ödenir ve genellikle maliyetin bir kısmı tüketicilere yansıtılır. Çeliğe uygulanan %25'lik bir gümrük vergisi, ithal çeliği daha pahalı hale getirir; bu durum yerli çelik fabrikalarına fayda sağlarken, otomobil üreticileri ve inşaatçılar için maliyetleri artırır.

Gümrük vergilerinin uzun bir geçmişi vardır. 19. yüzyılda ABD hükümetinin başlıca gelir kaynağıydılar. Yeni gelişmekte olan endüstrileri İngiliz rekabetinden koruyorlardı. II. Dünya Savaşı'ndan sonra, ülkeler GATT ve Dünya Ticaret Örgütü gibi anlaşmalar yoluyla gümrük vergilerini kademeli olarak düşürdüler. Ortalama gümrük vergileri, 1947'de yaklaşık yüzde 40'tan bugün çoğu gelişmiş ülkede yüzde 5'in altına düştü.

Bu eğilim son zamanlarda tersine döndü. Amerika Birleşik Devletleri 2018'den itibaren Çin mallarına gümrük vergisi uyguladı ve Çin de misilleme yaptı. Avrupa Birliği çelik ve alüminyuma gümrük vergisi uyguluyor. Hindistan tarım sektörünü koruyor. Gümrük vergileri yerli üreticiler arasında popülerken, misillemeyle karşılaşan tüketiciler ve ihracatçılar arasında popüler değil. Ekonomistler genellikle düşük ve tahmin edilebilir olmalarını tercih ederler, ancak siyaset çoğu zaman bunun aksini dikte eder.

Tarife türleri

• Değer üzerinden: değerin yüzdesi
• Belirli: birim başına sabit tutar
• Bileşik: ikisinin birleşimi
• Koruyucu: yerli sanayiyi korur
• Gelir: devlet gelirini artırır.