Ağaç dikmek basit gibi görünüyor. Yeniden ağaçlandırma, ormanların yok edildiği alanlara yeniden orman dikme uygulamasıdır. Bu, yakındaki ağaçlardan gelen tohumların terk edilmiş arazileri kolonize etmesiyle doğal olarak veya insanların fideleri elle veya makineyle dikmesiyle yapay olarak gerçekleşebilir. Amaçlar çeşitlilik gösterir. Bazı projeler ekosistemleri ve biyolojik çeşitliliği restore etmeyi amaçlar. Diğerleri karbon tutma, kereste üretimi veya toprak erozyonunu önlemeye odaklanır. Ölçek, bir arka bahçe dikiminden, milyonlarca hektar tarım arazisini yeniden ormana dönüştüren Çin'in Tahıl Karşılığında Yeşil Programı gibi ulusal programlara kadar değişir.

Ormanların yeniden ağaçlandırılması, ormansızlaşmaya basit bir çözüm değildir. Yeni dikilen bir orman, eski bir ormanla aynı değildir. Uzman türleri destekleyen yapısal karmaşıklıktan, ölü ağaçlardan ve toprak çeşitliliğinden yoksun olabilir. Hızlı büyüyen ağaçlardan oluşan tek tip ağaçlandırmalar, karışık yerli ormanlara göre daha az karbon depolar ve daha az türü destekler. Bazı durumlarda, ağaçları yanlış yere dikmek, yer altında karbon depolayan otlaklar veya turbalıklar gibi ekosistemlere zarar verebilir. En iyi yeniden ağaçlandırma projeleri, yerli türleri kullanır, öncelikle mevcut ormanları korur ve yerel toplulukları planlama ve yönetime dahil eder.

Ağaçlandırma türleri

• Doğal yenilenme: Ormanların kendi kendine yeniden büyümesine izin vermek.
• Aktif ekim: tohum ekmek veya fide dikmek.
• Tarımsal ormancılık: ağaçların ekinler veya otlaklarla karıştırılması.
• Mangrovların yeniden canlandırılması: kıyı ormanlarının yeniden dikilmesi.

Yeniden ağaçlandırma, hasarı onarmaya yardımcı olabilir, ancak mevcut ormanları korumayı da içeren daha geniş bir stratejinin parçası olarak en iyi sonucu verir.