Bomen planten klinkt eenvoudig. Herbebossing is de praktijk van het herplanten van bossen in gebieden waar ze zijn gekapt. Dit kan op natuurlijke wijze gebeuren, wanneer zaden van nabijgelegen bomen zich vestigen op verlaten grond, of kunstmatig, wanneer mensen met de hand of machinaal zaailingen planten. De doelen variëren. Sommige projecten zijn gericht op het herstellen van ecosystemen en biodiversiteit. Andere richten zich op koolstofvastlegging, houtproductie of het voorkomen van bodemerosie. De schaal varieert van een kleine aanplanting in de achtertuin tot nationale programma's zoals China's Grain for Green, dat miljoenen hectares landbouwgrond heeft omgezet in bos.

Herbebossing is geen simpele oplossing voor ontbossing. Een nieuw aangeplant bos is niet hetzelfde als een oerbos. Het mist mogelijk de structurele complexiteit, het dode hout en de bodemdiversiteit die nodig zijn om gespecialiseerde soorten te ondersteunen. Monocultuurplantages met snelgroeiende bomen slaan minder koolstof op en bieden een leefgebied aan minder soorten dan gemengde inheemse bossen. In sommige gevallen kan het planten van bomen op de verkeerde plek ecosystemen schaden, zoals graslanden of veengebieden die koolstof onder de grond opslaan. De beste herbebossingsprojecten maken gebruik van inheemse soorten, beschermen eerst bestaande bossen en betrekken lokale gemeenschappen bij de planning en het beheer.

Soorten herbebossing

• Natuurlijke regeneratie: bossen de kans geven om vanzelf weer aan te groeien.
• Actief planten: het zaaien van zaden of het planten van zaailingen.
• Agroforestry: het combineren van bomen met gewassen of weidegrond.
• Mangroveherstel: herbeplanting van kustbossen.

Herbebossing kan helpen bij het herstellen van schade, maar het werkt het beste als onderdeel van een bredere strategie die ook de bescherming van de nog bestaande bossen omvat.