Sadzenie drzew brzmi prosto. Zalesianie to praktyka ponownego zalesiania obszarów, z których zostały usunięte. Może odbywać się naturalnie, gdy nasiona z pobliskich drzew kolonizują opuszczone tereny, lub sztucznie, gdy ludzie sadzą sadzonki ręcznie lub maszynowo. Cele są różne. Niektóre projekty mają na celu przywrócenie ekosystemów i bioróżnorodności. Inne koncentrują się na sekwestracji dwutlenku węgla, produkcji drewna lub zapobieganiu erozji gleby. Skala sięga od sadzenia na podwórku po programy krajowe, takie jak chiński program „Zboże dla zieleni”, który przekształcił miliony hektarów gruntów rolnych z powrotem w lasy.

Zalesianie nie jest prostym sposobem na rozwiązanie problemu wylesiania. Nowo zasadzony las to nie to samo, co las starodrzewu. Może mu brakować złożoności strukturalnej, martwego drewna i różnorodności gleby, niezbędnych dla specyficznych gatunków. Monokulturowe plantacje szybko rosnących drzew magazynują mniej węgla i sprzyjają mniejszej liczbie gatunków niż mieszane lasy rodzime. W niektórych przypadkach sadzenie drzew w niewłaściwym miejscu może zaszkodzić ekosystemom, takim jak łąki czy torfowiska, które magazynują węgiel pod ziemią. Najlepsze projekty zalesiania wykorzystują gatunki rodzime, w pierwszej kolejności chronią istniejące lasy i angażują lokalne społeczności w planowanie i zarządzanie.

Rodzaje zalesiania

• Naturalna regeneracja: umożliwienie lasom naturalnego odrastania.
• Sadzenie aktywne: siew nasion lub sadzenie sadzonek.
• Agroforestry: łączenie drzew z uprawami lub pastwiskami.
• Odbudowa namorzynów: ponowne sadzenie lasów przybrzeżnych.

Zalesianie może pomóc naprawić szkody, jednak najlepiej sprawdza się w ramach szerszej strategii obejmującej ochronę lasów, które nadal istnieją.