Agroekoloji, ekolojik ilkelerin tarımsal sistemlerin tasarımına ve yönetimine uygulanmasıdır. Çiftlikleri ekosistem olarak ele alır ve dışarıdan kimyasal girdilere bağımlılıktan ziyade biyoçeşitliliğe, besin döngüsüne, toprak sağlığına, doğal zararlı kontrolüne ve dayanıklılığa önem verir. Terim ilk olarak 1920'lerde Rus ziraat mühendisi Basil Bensin tarafından kullanılmış ve 1970'ler ve 1980'lerde Miguel Altieri ve Stephen Gliessman gibi bilim insanlarının ekolojik teoriyi geleneksel tarım bilgisiyle ilişkilendirmesiyle önem kazanmıştır. Agroekoloji, çoklu ekim, ürün rotasyonu, örtü bitkisi yetiştirme, tarımsal ormancılık, entegre zararlı yönetimi ve kompostlama gibi uygulamalardan yararlanır. Ziraat biliminin ötesinde, özellikle Latin Amerika'da La Vía Campesina gibi örgütler aracılığıyla gıda egemenliğini, çiftçi odaklı araştırmaları ve adil gıda sistemlerini savunan sosyal ve politik bir hareket haline gelmiştir. 2014 yılında FAO, tarımsal ekolojiyi sürdürülebilir gıda üretimine giden bir yol olarak kabul eden uluslararası sempozyumlara ev sahipliği yaptı. Destekçileri, toprak karbonunda iyileşme, girdi maliyetlerinde azalma ve iklim direnci gibi avantajları öne sürerken; eleştirmenler ise potansiyel verim kayıplarına ve emek yoğun yöntemlerin endüstriyel hacimlere ölçeklendirilmesinin zorluğuna dikkat çekiyor.