Agroekologia to zastosowanie zasad ekologicznych w projektowaniu i zarządzaniu systemami rolniczymi. Traktuje gospodarstwa rolne jako ekosystemy, kładąc nacisk na bioróżnorodność, obieg składników odżywczych, zdrowie gleby, naturalną regulację szkodników i odporność, a nie na zależność od zewnętrznych środków chemicznych. Termin ten został po raz pierwszy użyty w latach 20. XX wieku przez rosyjskiego agronoma Basila Bensina i zyskał na znaczeniu w latach 70. i 80. XX wieku dzięki pracom naukowców takich jak Miguel Altieri i Stephen Gliessman, którzy połączyli teorię ekologiczną z tradycyjną wiedzą rolniczą. Agroekologia opiera się na praktykach takich jak uprawa współrzędna, płodozmian, uprawy okrywowe, agroleśnictwo, zintegrowana ochrona przed szkodnikami i kompostowanie. Poza agronomią, stała się ruchem społecznym i politycznym promującym suwerenność żywnościową, badania prowadzone przez rolników i sprawiedliwe systemy żywnościowe, szczególnie w Ameryce Łacińskiej, za pośrednictwem organizacji takich jak La Vía Campesina. W 2014 roku FAO zorganizowało międzynarodowe sympozja, na których uznano agroekologię za drogę do zrównoważonej produkcji żywności. Zwolennicy agroekologii wskazują na zwiększoną zawartość węgla w glebie, niższe koszty nakładów i odporność na zmiany klimatu; krytycy wskazują na potencjalne kompromisy w zakresie plonów i wyzwanie związane ze skalowaniem pracochłonnych metod do skali przemysłowej.