Rozgrzeszenie to formalne odpuszczenie grzechów przez księdza. Jest to sakrament w tradycji katolickiej, prawosławnej i anglikańskiej. Penitent spowiada się ze swoich grzechów. Ksiądz wypowiada słowa rozgrzeszenia. Grzechy zostają odpuszczone. Penitent pojednany jest z Bogiem i Kościołem. To chwila łaski.

Słowa rozgrzeszenia są różne. W Kościele katolickim kapłan mówi: „Odpuszczam ci grzechy w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. Penitent odpowiada: „Amen”. Kapłan może również odmówić modlitwę dziękczynną. Penitent dokonuje pokuty. Może to być modlitwa, post lub akty posług. Pokuta nie jest karą. Jest lekarstwem. Pomaga penitentowi wzrastać w cnocie.

Rozgrzeszenie w praktyce

• Spowiedź: penitent wyznaje swoje grzechy.
• Skrucha: osoba pokutująca żałuje.
• Rozgrzeszenie: ksiądz udziela przebaczenia.
• Pokuta: osoba pokutująca czyni zadośćuczynienie.
• Pojednanie: relacja zostaje przywrócona.

Rozgrzeszenie nie jest magią. Wymaga skruchy. Penitent musi szczerze żałować. Musi postanowić się zmienić. Bez skruchy słowa są puste. Sakrament nie jest przyzwoleniem na grzech. Jest lekarstwem dla chorych. Jest darem dla zmagających się. Jest pocieszeniem dla winnych. Konfesjonał jest miejscem szczerości. Kapłan jest związany tajemnicą spowiedzi. Nie może ujawnić tego, co słyszy. Ta pieczęć jest absolutna. Bronili jej męczennicy. Jest fundamentem zaufania. Rozgrzeszenie jest momentem uwolnienia. Ciężar zostaje zdjęty. Karta zostaje wymazana. Penitent odchodzi wolny. To mały przedsmak nieba. To Ewangelia w działaniu. To łaska.