Choroba wieńcowa rozwija się, gdy tętnice doprowadzające krew do mięśnia sercowego ulegają zwężeniu lub zablokowaniu przez blaszkę miażdżycową. Samo serce jest pozbawione tlenu, a konsekwencje wahają się od bólu w klatce piersiowej po zawał serca.

Najczęstszą przyczyną jest miażdżyca. Złogi tłuszczu gromadzą się na wewnętrznych ścianach tętnic wieńcowych, zmniejszając przepływ krwi. Czynniki ryzyka obejmują nadciśnienie tętnicze, podwyższony poziom cholesterolu, palenie tytoniu, cukrzycę, otyłość, brak aktywności fizycznej oraz rodzinne występowanie tej choroby. Stres i pewne wzorce osobowości również wiążą się z częstszym występowaniem tej choroby. Mężczyźni rozwijają się zazwyczaj wcześniej niż kobiety, choć różnica ta zmniejsza się po menopauzie.

Objawy mogą być początkowo subtelne – duszność, zmęczenie lub dyskomfort związany z wysiłkiem. Całkowite zablokowanie prowadzi do zawału mięśnia sercowego, w którym część mięśnia sercowego obumiera. Diagnoza opiera się na testach wysiłkowych, angiografii i obrazowaniu naczyń wieńcowych. Leczenie obejmuje zmiany stylu życia, farmakoterapię, angioplastykę, stentowanie lub operację pomostowania aortalno-wieńcowego.

Profilaktyka pozostaje najskuteczniejszą strategią. Kontrolowanie ciśnienia krwi, poziomu cholesterolu i masy ciała oraz aktywność fizyczna mogą spowolnić, a nawet odwrócić proces prowadzący do choroby wieńcowej.