Chunking to organizacja pojedynczych informacji w większe, sensowne jednostki. To jeden z najskuteczniejszych sposobów na rozszerzenie ograniczonej pojemności pamięci roboczej.

Klasyczny przykład demonstracji wykorzystuje ciągi cyfr. Większość ludzi potrafi zapamiętać około siedmiu niepowiązanych ze sobą cyfr. Pogrupuj te same cyfry w znane daty lub znane wzorce liczbowe, a ta sama osoba zapamięta o wiele więcej. Mistrzowie szachowi zapamiętują pozycje figur na szachownicy nie jako pojedyncze elementy, lecz jako sensowne konfiguracje; nowicjusze, pozbawieni tych fragmentów, pamiętają znacznie mniej. Sam język jest systemem fragmentacji: litery tworzą słowa, słowa frazy, frazy zdania.

Podział na fragmenty wymaga wcześniejszej wiedzy. To, co dla eksperta stanowi pojedynczy fragment, dla początkującego może być wieloma oddzielnymi elementami. Praktyka zatem poprawia pojemność pamięci nie poprzez zwiększanie pojemności, ale poprzez budowanie bogatszych fragmentów. Technika ta jest celowo stosowana w systemach mnemotechnicznych i pojawia się spontanicznie, gdy ludzie opanują nową dziedzinę.

Łączenie elementów w całość powoduje, że strumień informacji staje się łatwy do opanowania.