Chunking is het organiseren van afzonderlijke stukjes informatie in grotere, betekenisvolle eenheden. Het is een van de meest effectieve manieren om de beperkte capaciteit van het werkgeheugen te vergroten.

Een klassiek voorbeeld hiervan is het gebruik van cijferreeksen. De meeste mensen kunnen ongeveer zeven losse cijfers onthouden. Groepeer dezelfde cijfers in bekende datums of bekende getallenpatronen en dezelfde persoon kan veel meer onthouden. Schaakmeesters onthouden de posities van de stukken op een bord niet als losse elementen, maar als betekenisvolle configuraties; beginners, die deze kennis missen, onthouden veel minder. Taal zelf is een systeem van groepering: letters vormen woorden, woorden vormen zinsdelen, zinsdelen vormen zinnen.

Het groeperen van informatie is afhankelijk van voorkennis. Wat voor een expert als één geheel geldt, kan voor een beginner uit vele afzonderlijke onderdelen bestaan. Oefening verbetert de geheugenspanne dus niet door de pure capaciteit te vergroten, maar door rijkere informatieblokken te vormen. Deze techniek wordt bewust gebruikt in geheugensteuntjes en treedt spontaan op wanneer mensen een nieuw domein beheersen.

Door elementen samen te voegen, transformeert chunking een kleine stroom informatie in een beheersbare geheel.