Niektóre sceny mają większy kontrast, niż jest w stanie uchwycić aparat. Jasne niebo i ciemny pierwszy plan. Okno i ciemne wnętrze. HDR, czyli szeroki zakres dynamiki, rozwiązuje ten problem, łącząc wiele ekspozycji w jeden obraz. Jedna ekspozycja rejestruje światła. Druga rejestruje cienie. Trzecia rejestruje półcienie. Oprogramowanie łączy je, zachowując najlepsze szczegóły z każdej z nich. Rezultatem jest obraz o większej szczegółowości w zakresie tonalnym, niż mogłaby pomieścić pojedyncza ekspozycja.

HDR nie jest pojedynczą techniką. Może być subtelna, dając naturalnie wyglądający obraz z większą ilością szczegółów w cieniach i światłach. Może też być ekstremalna, dając surrealistyczny, przetworzony efekt, który niektórzy fotografowie uwielbiają, a inni nienawidzą. Etap mapowania tonalnego kontroluje ostateczny efekt. Niektóre aparaty mają wbudowane tryby HDR, które automatyzują proces. Inne wymagają bracketingu i zewnętrznego oprogramowania. HDR jest przydatny w fotografii nieruchomości, krajobrazów i architektury, gdzie zakres dynamiki często jest ekstremalny. Jest mniej przydatny w portretach, gdzie odcienie skóry mogą stać się nienaturalne.

Kroki HDR

• Bracket. Wykonaj wiele ekspozycji przy różnych prędkościach migawki.
• Align. Skoryguj niewielkie przesunięcia między klatkami.
• Merge. Połącz ekspozycje w jeden obraz o dużej głębi bitowej.
• Mapa tonalna. Skompresuj zakres dynamiczny w celu wyświetlenia lub wydrukowania.

HDR to narzędzie, a nie styl. Dobrze użyty, jest niewidoczny. Źle użyty, jest widoczny.