Umysł to zdolność myślenia, percepcji, emocji i rozumowania. To on myśli, czuje i podejmuje decyzje. Nie jest mózgiem, choć od niego zależy. Umysł to to, co mózg robi, jak twierdzi wielu filozofów. Inni uważają, że umysł jest odrębną substancją, że jest tożsamy ​​z mózgiem, lub że jest schematem przetwarzania informacji. Debata ta jest jedną z najstarszych w filozofii i jedną z najbardziej aktywnych w naukach kognitywnych.

Kartezjusz argumentował, że umysł jest myślącą substancją, odrębną od ciała. Locke traktował go jako siedlisko tożsamości osobowej, ugruntowanej w pamięci. Hume argumentował, że nie istnieje zunifikowane „ja”, a jedynie zbiór percepcji. Kant argumentował, że umysł aktywnie organizuje doświadczenie za pomocą kategorii. W XX wieku filozofowie i naukowcy debatowali nad tym, czy stany mentalne są fizyczne, funkcjonalne, czy nieredukowalne. Umysł jest badany przez psychologię, neuronaukę, sztuczną inteligencję i filozofię. Każda dyscyplina wnosi własne metody i założenia. Rezultatem jest bogaty, ale fragmentaryczny obraz, w którym żadne pojedyncze ujęcie nie cieszy się konsensusem.

Zdolności umysłu

• Percepcja. Odczuwanie i interpretowanie świata.
• Rozumowanie. Wyciąganie wniosków i wydawanie osądów.
• Emocje. Odczuwanie i ocenianie.
• Pamięć. Przechowywanie i wyszukiwanie informacji.
• Will. Wybieranie i działanie.

Umysł nie jest rzeczą, lecz zbiorem zdolności. To jeden z powodów, dla których tak trudno go zdefiniować.