Systemy prawne cenią ciągłość. Stare decisis to doktryna, zgodnie z którą sądy powinny stosować się do precedensów ustalonych we wcześniejszych orzeczeniach przy rozstrzyganiu nowych spraw o podobnych problemach.

Zasada pionowej decyzji (stare decisis) wiąże sądy niższej instancji z orzeczeniami sądów wyższej instancji; zasada poziomej decyzji (stare decisis) opisuje praktykę sądu polegającą na stosowaniu się do własnych, wcześniejszych orzeczeń. Doktryna ta nie ma charakteru absolutnego – sądy mogą uchylić precedens, który jest ewidentnie błędny, niepraktyczny lub nieaktualny – ale odstępstwo wymaga uzasadnienia.

Stare decisis promuje przewidywalność, efektywność i legitymizację, pokazując, że wyniki zależą od zasad, a nie od tożsamości decydenta. Prawnicy konstruują całe strategie procesowe wokół matrycy wiążącego i przekonującego autorytetu, którą ona tworzy.

• Doktryna postępowania zgodnie z ustalonym precedensem
• Łączy sądy niższe z wyższą władzą
• Dopuszcza się unieważnienie tylko w przypadku uzasadnionych powodów
• Wspiera stabilność i równe traktowanie